Led Silhouette dantza konpainia Lesakan kokatzen da eta Jon Lopez eta Martxel Rodriguez ditu sustatzaile. Dantza garaikidea sortzen dute eta Laban eszenaratuko duten pieza Marcos Morau koreografo handiarekin batera sortu dute.
“Bi zakur Gaztelu plazan” koreografian bi gizon besarkatuta azaltzen dira. Dantzan ari diren bi gizon belar hezearen gainean edo kupula izartsuaren azpian. Pasio-dantza baten hedapena, bere zentzurik garbiena errepikapenean eta katarsian: akitu arte dantzatzea, abaildu arte zaunka egitea, hil arte bizi. Bi gizon dantzan, dena amaitu eta dena berriz hasi arte.
90eko hamarkadatik hona hamaika gerra eta krisialdi jasan ditugu, eta gure giza-harremanak zalantzan jarri dituzte. Suminduraz eta zalantzaz beteriko aro berria dugu. Sortzaileen funtzioa kolokan jarri da egoera honen aurrean. Dantza honetan gorputza eta mugimendua hozkada, zaunka, erreminta… gisa aurkezten dira. Babes-ezkutu bat izango balitz bezala.
Dantza erabiltzen dute mundua ulertu ahal izateko. Oihu ozen bat hedatzen dute, testuinguru berri bat bilatzeko. Horra hor aurrera egiteko borrokan ari den belaunaldi baten amorrua.
La compañía de danza Led Silhouette se ubica en Lesaka y tiene como promotores a Jon López y Martxel Rodríguez. Crean danza contemporánea y la pieza que pondrán en escena en Laba la han creado junto al gran coreógrafo Marcos Morau.
En la coreografía “Bi zakur bat Gaztelu plazan” aparecen dos hombres abrazados. Dos hombres bailando sobre la hierba húmeda o bajo la cúpula estrellada. El despliegue de una danza pasional, su sentido más puro en la repetición y la catarsis: bailar hasta el agotamiento, ladrar hasta el abatimiento, vivir hasta la muerte. Dos hombres bailan hasta que todo acaba y todo vuelve a empezar.
Desde los años 90 hemos sufrido un sinfín de guerras y crisis, poniendo en cuestión nuestras relaciones humanas. Tenemos una nueva etapa llena de indignación e incertidumbre. La función de los creadores se ha tambaleado ante esta situación. En esta danza el cuerpo y el movimiento se presentan como mordeduras, ladridos, herramientas… Como si fuera un escudo de protección.
Utilizan la danza para poder entender el mundo. Extienden un grito sonoro para buscar un nuevo contexto. He ahí la rabia de una generación que lucha por salir adelante.