Olaia Inziarte (ahotsa, pianoa, gitarra), Eric Deza (gitarra elektrikoa, efektuak), Gema Ines Murillo (gitarra elektrikoa eta akustikoa), Ander Unzaga (sintetizadorea, pianoa), Lore Nekane (baxua, sintetizadoreak), Josu Erviti (bateria, perkusioa).
Olaia Inziartek 2025. urteari agur esango dio Euskal Herriko hiru antzokitan eskainiko dituen kontzertu intimo eta hunkigarriekin. Lehenengoa Iruñaldian izango da eta emanaldi berezia izango da, biraren amaiera guztiek merezi bezala. “Zerrautsa” diskoaren aurkezpen emanaldi hauek emozioen eta egiazkotasunaren ospakizuna izango dira, musika eta hitzen bidez partekatzeko gonbidapen bat.
Kantugilearen bigarren disko honek artistaren barne-mundu biszerala arakatzen du. Horretarako, zerrautsa elementua hartu du sinbolo gisa: zerrautsa berez sortze-prosesuan ezinbestekoa da, baina, halere, baztertzen den hondakin-materiala da. Metafora honek norberaren izaeraren erainkuntzan eta esperientzia pertsonalen bitartez bizitako prozesuarekin bat egiten du.
Maisuki landutako disko honetan, soinu organiko eta elektronikoak uztartzen dira, gitarra distotsionatuak eta sintetizadore analogikoak erabilita. Honek guztiak, emozio-espektro zabal eta bizia duten paisaia musikalak eraikitzen ditu. Diskoa barrua bilatzeko bidean egindako bidaia da, emozio gordinen eta zaurgarritasunaren bidez.
Olaia Inziarte (voz, piano, guitarra), Eric Deza (guitarra eléctrica, efectos), Gema Ines Murillo (guitarra eléctrica y acústica), Ander Unzaga (sintetizador, piano), Lore Nekane (bajo, sintetizador), Josu Erviti (batería, percusión).
Olaia Inziarte se despide del año 2025 con unos conciertos íntimos y emotivos en tres teatros de Euskal Herria. El primero de ellos tendrá lugar en Iruñaldia y será una actuación especial, como merecen todos los finales de gira. Estas actuaciones de presentación del disco “Zerrautsa” serán una celebración de las emociones y la veracidad, una invitación a compartir a través de la música y las palabras.
Este segundo disco de la cantante explora el mundo visual interior de la artista. Para ello ha tomado como símbolo un elemento como el serrín, un material residual que por sí mismo es imprescindible en el proceso creativo, pero que se rechaza. Esta metáfora conecta con el proceso vivido en la construcción de la propia naturaleza y a través de experiencias personales.
Un disco magistralmente trabajado en el que se fusionan sonidos orgánicos y electrónicos con guitarras distorsionadas y sintetizadores analógicos. Todo esto construye paisajes musicales con un amplio e intenso espectro emocional. El disco es un viaje por el camino de la búsqueda interior a través de emociones crudas y vulnerabilidad.